Erdal Keleşoğlu

                          Ve....Bir Gün.. oyuna katılın

Beklenen gelmez..Bekleyen bosa bekler,

Hava kararir , zaman geçer, Kapanir yavas yavas kepenkler..

 Beklenen yine gelmez..Bekleyen yine bekler.

Yildizlar gömülür karanliga..Ay batar mavi sonsuzluga..

Gün dogar, günes parlar, Civil civil olur sokaklar...

 Beklenen yine gelmez Bekleyen yine bekler.

Gün degisir ay degisir, Mevsim degisir, yil degisir,

Saçlardaki renk, Gözlerdeki ahenk degisir,

 Ve.... bir gün dün

evet arkadaslar kucuk bir oyun düşündüm..bu şiirin devamını siz getirin bakalim neler çıkaracaksiniz.. iyi eglenceler :)

                              Bilmezdim Sevgininde Bir Rengi Olduğunu

An olur, deli sevdamın suskunluğunu yüklenirim bir başıma. 
An olur, buluşur yüreklerimiz en masum sevda yollarında. 
Umut ki, bitivermiş daha yolun en başında... 
Ne yolumdasın ne yolsun sen bana... 
Bilmezdim ışıksız yollarda umuda kavuşmanın yorgunluğunu, 
Bilmezdim, umudun bir rengininde siyah olduğunu

Gece olur, en parlak yıldıza takılır dalar gözlerim... 
Gece olur, aniden kayar gider yokluğuna yıldızım. 
Gölgen ki, düşüvermiş kalbime.. 
Ne yakınsın ne uzaksın sen bana. 
Bilmezdim hayalinin aynalarda da konuştuğunu... 
Bilmezdim, gözlerinin gökyüzünde de durduğunu

Gün olur, buz dağından kopan bir buz parçası kadar soğuk, 
Gün olur, ısıtır evrenimi güneşimin içime çizdiği ufuk... 
Sevgin ki, yakıvermiş ateşiyle, 
Ne sıcaksın ne soğuksun sen bana.. 
Bilmezdim sevginin de ateşten bir gül olduğunu.. 
Bilmezdim, gökkuşağınında çiçek gibi solduğunu

Mevsim olur, damarlarımda dolaşan kan cehennem sıcağında kavrulur. 
Mevsim olur, yüreğimde kopan fırtınalar kızgın çöllere savrulur. 
Şefkatin ki, sarıvermiş ruhumu... 
Ne ellerindeyim ne ellerimdesin sen bana 
Bilmezdim yağmurun suyuda hasretiyle kuruttuğunu, 
Bilmezdim, çölde gezinen yaralı bir ceylanı yüreğinden vurduğunu... 

Neşe olur kahkahalarla ağladığıma güler geçerim... 
Neşe olur, mutluluğu martıların sesinden dinlerim. 
Gülümseyiş ki, dönüvermiş hıçkırığa içimde... 
Ne yalansın ne doğrusun sen bana... 
Bilmezdim bir gülümseyişin kadehlerde gözyaşı sunduğunu. 
Bilmezdim, dudaklar gülümserken yüreğe kan dolduğunu. 

Son olur, ayrılık heceleri bir bir kıyıya vurur... 
Son olur, sözler biter şiirler nağme nağme konuşur. 
Adın ki şiir oluvermiş dudaklarımda, 
Ne aşkımsın ne canımsın sen bana. 
Bilmezdim her aldığım nefeste ölümü soluduğumu, 
Bilmezdim, canımsın dediğim minik kuşumun kafesinden kanatsız uçtuğunu... 

ERDAL KELEŞOĞLU

                                    kendimden parcalar

Ne kadar zordur bilirmisiniz, severken sevdiğinden ayrilmak..

Bir yanin kal der..Bir yanin hayirr gitmelisin..

İçine atarsın gözyaşlarını..Dolduramazsın birtulu yurekteki o koca boşlugu..

Tıpkı İstanbuldan koparcasına sevdiginden kopuyorsun..

Bir seni sevdim sende kayboldugum gibi..

Birde İstanbulu sevdim içinde kaybolduğum gibi..

Şimdilerde ise herşey bomboş gecenin bir vakti caddelerin boşluğu gibi..

Neyi nasıl tarif edecegimi bilemiyorum..Kaybolmuşcasına yolumu arıyorum..

Tek bir şeyi biliyorum artık..

Gitmeliyim..Elveda sevgili..